Γ. Κοντογιώργης: «Στόχος της δημοκρατίας είναι η καθολική ελευθερία»

Date: 23/06/2020 Time: 19:25

(Ένα μικρό απόσπασμα από άλλη μια εκπομπή που διέγραψαν από το YouTube)

Γ. Κοντογιώργης ομ. καθηγητής στο Πάντειο και Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1 της Λάρισας, στην εκπομπή :

”Ακροβάτες του Ονείρου” (17.6.16).για το διαδύκτιο sportnews90,1.gr

(…) Εάν ο Αριστοτέλης από ένα θαύμα ξυπνούσε κι ερχόταν να δει και να μελετήσει το σημερινό πολιτικό σύστημα, θα επέστρεφε τρέχοντας εκεί που ήταν. Θα προτιμούσε τον Άδη παρά την πραγματικότητα της εποχής μας. Διότι αξιολογικά και πραγματολογικά, το σημερινό πολιτικό σύστημα το ταυτίζει -το ταξινομεί- στην μοναρχεύουσα ολιγαρχία.

Δηλαδή σε αυστηρά εξουσιαστική ολιγαρχία που τοποθετεί την κοινωνία στην ιδιωτεία. Δηλαδή, το πολιτικό σύστημα σήμερα, που το κατέχει εξ ολοκλήρου το κράτος και οι παρέες που δομούν με ανθρώπινο υλικό τη λειτουργία του, ανήκει κατά τον Αριστοτέλη στην προ-Σολώνεια εποχή. Όχι στην αντιπροσώπευση ούτε στη δημοκρατία. Στην προ-Σολώνεια εποχή. Είναι από τα πιο αυστηρά μη δημοκρατικά πολιτικά συστήματα.

Έχουν τη γνώμη οι περισσότεροι ότι εάν προσθέσουμε τον επιθετικό προσδιορισμό “άμεση” δημοκρατία θα γίνει και το σημερινό σύστημα δημοκρατικό ως εκ θαύματος, τη στιγμή που δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Και οι… “άλλοι”, οι ανοητεύοντες, που μιλάνε για άμεσοδημοκρατία στην πραγματικότητα, και δημιουργούν άλλοθι σ΄αυτούς αλλά και πιστεύουν ανοητεύοντας ότι το πολιτικό σύστημα εάν εισαγάγει το δημοψήφισμα -δηλαδή την κατά περίπτωση του “άμα λάχει” ερώτηση με συντεταγμένο τρόπο της κοινωνίας εάν θέλει ή δε θέλει κάτι- ότι το σύστημα με αυτό τον τρόπο έγινε δημοκρατία. ε

Είναι κάτι το οποίο δε μπορεί να το βγάλει κάποιος από τα μυαλά των ανόητων ανθρώπων διότι για να αντιληφθεί κανείς τι είναι δημοκρατία, πρέπει να έχει μελετήσει τον σκοπό της δημοκρατίας, τον χρόνο της δημοκρατίας, του γιατί έρχεται κάποια στιγμή και, βεβαίως, να έχει πολύ υψηλό επίπεδο γνώσης το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχει διότι δεν υπάρχει σύστημα γνώσης στη νεότερη εποχή.

Στόχος της δημοκρατίας είναι η καθολική ελευθερία στην οποία εγγράφεται ως δεύτερο ζήτημα η ευημερία. Διότι παραδείγματος χάρη ο Αθηναίος πολίτης δεν είχε την ευημερία τη σημερινή. Όμως, ζούσε με έναν μικρό μισθό (τρεις οβολού) που αμειβόταν για τη συνεδρίαση στην οποία συμμετείχε. Αρκούσε για να επιβιώνει, αλλά είχε δημοκρατία.

Η δημοκρατία είναι το σύστημα που έρχεται να πραγματοποιήσει την καθολική ελευθερία. Ελευθερία παραδείγματος χάρη ατομική που έχουμε σήμερα, αλλά εάν δεν έχουμε και κοινωνική και πολιτική ελευθερία (που δεν έχουμε) τότε αφήνουμε να μας κυβερνάει κάποιος άλλος. Εάν μας κυβερνάει κάποιος άλλος και μάλιστα στον απόλυτο βαθμό (διότι σήμερα τα συστήματα είναι απολυταρχικά ως προς την δομή τους, απολυταρχικό σύστημα) είναι αυτό που δίνει την πολιτική αρμοδιότητα σε κάποιον.

Αυτός ο κάποιος είναι ο πρωθυπουργός, για Ελλάδα, αλλού είναι κάποιος άλλος και, εν πάση περιπτώσει, κάποιοι ολίγοι πολιτικοί. Το ότι δεν ασκείται με απολυταρχικό τρόπο η εξουσία του κράτους της πολιτικής κυριαρχίας πάνω στην κοινωνία, οφείλεται στο ότι υπάρχουνε δυνάμεις οι οποίες δεν επιτρέπουν να γίνει απολυταρχικός άρχοντας ο πρωθυπουργός. Δεν είναι γιατί το σύστημα δεν είναι απολυταρχικό. Απολυταρχικό είναι.

Τις ίδιες αρμοδιότητες που είχε η εποχή της μοναρχικής απολυταρχίας του Λοδοβίκου, έχει και ο πρωθυπουργός σήμερα. Απλώς δεν έχει την ευχέρεια να τις ασκήσεις αυτές τις αρμοδιότητες όπως είχε ο Λουδοβίκος. Ή, αν θέλετε, γιατί το ίδιο είναι, πανομοιότυπο είναι το σύστημα, έναν Χίτλερ. Και δεν υπερβάλλω. Η δομή του πολιτικού συστήματος που ορίζει τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής είναι ίδια.

Απλώς, η λογική της άσκησης αυτής της εξουσίας διαφέρει. Ο Χίτλερ ήθελε ένα κόμμα το οποίο να είναι μοναδικό, το οποίο να ασκεί με αυταρχικό τρόπο, με κατασταλτικό δηλαδή τρόπο πολιτικές, αναφερόταν όπως ξέρετε κι αυτός στον σοσιαλισμό, αλλά απ΄την άλλη μεριά, αν δείτε ποιες είναι οι αρμοδιότητες και εξετάστε να δείτε ποιες είναι οι αρμοδιότητες ενός οποιουδήποτε πολιτικού συστήματος που αποτελεί αυταρχική και ολοκληρωτική παρέκκλιση και αυτού που λέγεται κοινοβουλευτικό σύστημα, είναι οι ίδιες. Το πολιτικό σύστημα ορίζεται από την σχέση κοινωνίας και πολιτικής. Το κατέχει ένας ή ολίγοι εξ ολοκλήρου; Το μοιράζονται οι ολίγοι με την κοινωνία (οπότε έχουμε σχέση εντολέα και εντολοδόχου), ή το κατέχει εξ ολοκλήρου η κοινωνία; Αυτή είναι η τυπολογία των ζητημάτων.

Σήμερα λοιπόν το πολιτικό σύστημα όσο και να χτυπιούνται οι διάφοροι ολιγάρχες για να το πουν δημοκρατικό και μάλιστα ανώτερο απ΄τη δημοκρατία, είναι μια τυπική αυστηρή εξουσιαστικά μοναρχία. Μια μοναρχία εκλόγιμη (…)

(Απομαγνητοφώνηση, Ελένη Ξένου)

Follow us on twitter
Join our Facebook page